های مردم ! چقدر قسمت شاعر شوم است

خانه در بلخ ولی مقبره ام در روم است

های مردم ! چقدر شربت دوری تلخ است

و سلامی که به لب های شما مسموم است

کو ؟ کجا هست ؟ که من تشنه یک هم گامم

کوچه هایی که در آن سنت سگ مرسوم است

تا کجا پرسه زنم این همه دلتنگی را

تا کجا . . . ؟ آخر این فاجعه نا معلوم است

زندگی روز بدی را به سرم آورده

زندگی در صدد کشتن یک مظلوم است

خوش به حال تو پرنده پر و بالی بگشا

پیش بال و پر تو فاصله بی مفهوم است